Het werd inderdaad steeds hoger
21 juni 2012 - La Souterraine, Frankrijk
Donderdag 21 juni 2012. We bergonnen niet echt goed, we liepen gelijk al een stuk om, terwijl we wisten dat dit een hele zware tocht zou worden. Dat werd het ook. Dit werd mijn en ook Leo's zwaarste etappe. We hebben ruim acht en half uur gelopen, in brandende zon, harde wind en regen. Heb helaas erg veel last van mijn rugzak. Na ongeveer drie kwartier krijg ik een verkramping in mijn rechterschouder, die ik niet echt kan negeren. Ik probeer wel aan andere dingen te denken, maar het gaat op een bepaald moment overheersen en dan moet ik echt even de rugzak af doen. Ik heb besloten om diverse dingen terug te sturen naar huis, oa. mijn Brazilaanse slippers die ik van mijn lieve dochter Sanne heb gekregen, verder een zaklamp, dikke sokkken en iets om zelf vuur te maken. Handige dingen, maar als je die al acht weken voor nop meezeult, dan is het goed dat je er afscheid van neemt. Scheelt weer bijna een kg. We hebben een kamer geboekt bij een Engelsman die kamers verhuurt. We slapen met een Fransman, die erg enthousiast was van mijn muziek. Dat was muziek van Norbert Langensiepen. Een overleden Duitse straatmuzikant, die zijn brood op straat daar mee verdiende. Leuk dat al heel veel mensen dit kunnen waarderen. We hebben heerlijk gegeten en daarna een mooi straatoptreden van een plaatselijke bluesband aanschouwd. Was erg erg druk en gezellig. Voelde me als toerist toch een beetje thuis in dit plaatsje. Ben een bevoorrecht mens dat ik dit allemaal mag meemaken, super. Morgen verder met en weer iets lichtere rugzak, we gaan het merken.
Leuke verhalen hoor!!
Nog 4 maanden en dan ben je weer in Bleiswijk!! Kunnen we weer es ff bridgen!
Jammer dat je last wat (te) zwaar wordt maar misschien ben je ook toe aan een lichtere. Niet voor niets schrijf je eerder dat je het gevoel hebt dat je 'de oude'bent geworden. Dus letterlijk sleep je minder mee 9van binnen) en laat je los. Dat gaat dan gepaard met het voelen wegen van je ballast. Ik kwam zelf kilos lichter aan in Santiago en dat was niet alleen mijn eigen gewicht maar ook wat ik mee torste. Je neemt je eigen angst in gewicht mee schreef ik ergens in mijn boek en ook de dingen waarvan je denkt dat je ze niet kunt missen. De mensen die je dingen (mee) gaven zitten toch wel in je hart die draag jij ook mee. Zoals je schrijft ook. Mooi om te lezen. Dus laat nog wat meer los en het wordt steeds lichter in alle opzichten.
groet Wilma
ps ik heb intussen plannen vor Rome vanuit Zeeland met mijn vriend samen, is weer eens wat anders dan allleen. Het kan raar lopen in het leven en het is altijd weer verrassend net als onderweg naar Santiago.